Food for thought

Deze week heb ik op mezelf gelet als het gaat om het verkrijgen van nieuws. Ik heb geconstateerd dat ik soms bij vlagen veel nieuws consumeer. De eerste vlaag is elke morgen als ik de krant lees, thuis of in de trein. Ik lees meestal de Volkskrant of het Algemeen Dagblad en ga elke bladzijde af voor de koppen. Ik maak snel op of een artikel interessant is om te lezen voor mij persoonlijk en in meer dan 66% van de gevallen is dit niet het geval. De tweede vlaag is minder geroutineerd en komt ongeveer drie tot vier keer per week voor. Ik surf overdag op internet en kijk daarbij op de site van de Volkskrant en Nu.nl. Het nieuws waarvan je hier op de hoogste gesteld wordt is vaak nogal oppervlakkig en kort waardoor ik niet vaak het gevoel heb er ook maar iets wijzer van te worden. De derde vlaag is ‘s avondsom 6 uur wanneer het gebruikelijk is om onze avondmaaltijd te nuttigen terwijl we het RTL nieuws kijken. Vroeger keek in de late avond graag nog naar een opinie programma op de publieke zenders, maar omdat ik het erg druk heb is daar al maanden niets van gekomen.

Eigenlijk durf ik over mezelf wel te zeggen dat ik niet zo nieuwsgierig ben naar nieuws. Mijn mening is dat nieuws uiteindelijk ook maar geschiedenis wordt en dat het eigenlijk alleen van belang is om snel (lees: op tijd) informatie te bemachtigen als je van plan bent ergens op te reageren. Hoe eerder en rijker je de informatie in dat geval binnenkrijgt, hoe gunstiger je de uitkomsten kunt laten zijn. Ik merk bij mezelf dat het concept van Prior (2005), the knowledge gap, ook erg sterk voor mij geld. Nieuws uit de politiek vind ik zelf te trendgevoelig en subjectief. De media hebben het nauwelijks over lange termijn resultaten van de regering of overheid en zijn alleen bezig met het ‘laatste nieuws’. Ook al ben ik nog enigszins goed geinformeerd omdat ik bepaalde dingen nu eenmaal graag weet, ik laat mezelf liever niet mee slepen in de dagelijkse beslommeringen van de Tweede Kamer, puur en alleen omdat het een te grote confrontatie is met het feit dat zij ook niet precies weten wat ze nou moeten doen om het land op orde te houden. Ik denk dat de overheid een groter publiek beter zou kunnen informeren als zij wat minder als spreker zou optreden en zich meer op een interactieve manier van dialogen starten zou moeten richten. Kennis is macht en de kennis over wat de kiesgerechtigden graag zouden willen zien zou met wijsheid en strategie omgezet kunnen woorden in zetels.

Naast het analyseren van mijn nieuwsconsumptie heb ik deze week ook een post gemaakt bij een artikel op volkskrant.nl. Het artikel ging over hoe duidelijk het de afgelopen week bij de beschouwingen was dat de partijen in de Tweede Kamer het optreden van eigen sprekers van te voren goed script en de daaropvolgende discussie gingen over de woordenwisseling die Mark Rutte en Geert Wilders hadden eerder deze week en waarbij het werkwoord ‘normaal doen’ gebruikt werd om elkaar te interrumperen. Mijn vrienden en ik gebruiken  normaal doen vaak als iemand zich buiten de norm gedraagt en ik postte dan ook dat ik het niet te ver vind gaan en het nog wel enigszins gepast vind. Mijn argumenten waren dat Wilders wel respectvol bleef door Rutte niet te kleineren en op een, wellicht platvloerse, manier vroeg of Rutte zich weer binnen de grenzen van het acceptabele te begeven. Daarnaast zijn het geen vrienden en zaten ze verwikkeld in een discussie, wat ik zie als twee punten waarom het niet verwonderlijk is dat hij het op deze manier brengt. Als laatste wilde ik graag nog wat vuur weghalen bij de tegenovergestelde mening door te stellen dat ook al keur je Wilders zijn uitspraak af omdat die niet gepast is, hij wel in zijn recht staat om het zo te zeggen, aangezien hij (misschien nog wel het meest van heel Nederland) geniet van zijn recht van meningsuiting. We zijn toch al flink wat rigoreuze uitspraken van Wilders gewend. Dit is toch niets om ons druk over te maken. Zo te zien doet onze Minister President dat ook niet.

Ik kreeg wel enkele antwoorden op mijn post, maar niemand ging heel uitvoerig of duidelijk in op mijn argumenten. Uiteindelijk bleek het er op neer te komen dat iedereen zo zijn eigen smaak heeft en je het of wel schandalig vindt of eigenlijk weer een klassiek geval van een olifant die een mug blijkt te zijn. Ik kreeg wel twee keer een post met @Kevin: Vind ik ook. Maar het verhaal dat erna kwam had niet veel met de discussie te maken. De posts die een wat radicaler beeld van de situatie gaven werden wel becommentarieerd, maar in veel gevallen werd eerder aan het verstand van de poster getwijfeld, dan dat men inging op zijn of haar verhaal.

Advertisements

One Comment on “Food for thought”

  1. […] made the observation that people commenting on articles were often ignoring one another. Kevin noted: Just what strikes me is how everyone reacts a little bit past each other, and almost never […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s