Twitter; My new BFF

‘’Vandaar dat ik oogcontact had met een aantal meisjes in de trein, normaal zitten ze altijd te turen naar een schermpje’’

 De eerste Blackberry storing deed zich maandag voor en duurde zo een 20 uur. Gebruikers konden toen geen gebruikmaken van een aantal diensten waaronder het bekende pingen. Dinsdag rond 13.00 doken dezelfde problemen opnieuw op. De storing was woensdagmiddag nog niet verholpen. Op moment van schrijven (woensdagavond) bevinden nog bijna alle Nederlandse Blackberry bezitters zich offline. Wanneer je artikelen op Nu.nl leest zijn er bij alle artikelen omrent dit onderwerp minstens 200 reacties geplaatst. Inderdaad kan er van een aantal diensten zoals pingen en whatsappen geen gebruik gemaakt worden. Echter, ook de sociale netwerken zoals Facebook en Twitter zijn nu tijdelijk niet bereikbaar via de smartphones.

Wanneer ik in mijn timeline van Twitter kijk moet ik bekennen dat er vrij weinig leven is. Een van de meisjes die ik follow heeft bijna 40000 tweets, ze tweet de kleinste dingen. Op dit moment staan er NUL tweets van haar in mijn timeline. Oké, sorry voor de lange inleiding. Wat ik hier dus mee wilde zeggen was: mensen zitten vaak op de sociale media maar op het moment dat het even niet mogelijk is (zoals op het moment van een Blackberry storing) doen weinig mensen moeite wel op deze sociale media te komen.

Wat ik hier EIGENLIJK mee wilde zeggen: ik ben wel één van die mensen die hier moeite voor doet. De afgelopen zes weken heb ik gemerkt dat ik toch wel gesteld ben op mijn sociale media. Dan vooral Twitter. Hoewel ik nog niet erg lang twitter en ik een langzame start maakte moet ik zeggen dat ik nu wel minstens ieder uur iets tweet. Nog vaker kijk ik even of andere mensen iets hebben getweet. De afgelopen zes weken is dat alleen maar meer en meer geworden. Ik kan denk ik wel stellen dat ik verslaafd ben aan Twitter.

Waar gebruik ik Twitter voor? Hmm, eigenlijk wel voor alles. Ik heb de afgelopen weken in college vaak gehoord dat veel mensen op sociale media geen ‘’negatieve’’ dingen zetten. Ik wel. Als er iets gebeurd weet Twitter dan, als ik vrolijk ben over iets weet Twitter dat, als ik een gek persoon ontmoet weet Twitter dat, maar ook als ik me niet zo best voel weet Twitter dat. Natuurlijk niet alleen Twitter, maar ook de mensen die mij volgen. Daar ben ik me goed van bewust. Natuurlijk weet ik ook dat sommige dingen niet iedereen aan gaan, maar ik zal nooit in detail neerzetten wat er aan de hand is. Alleen mensen die weten waar het over gaat snappen mijn tweet. Hoe noemen we dat ook alweer… Oja, polysemy. Dubbelzinnige berichten, die alleen goede vrienden begrijpen.

Ik moet toegeven dat mijn Facebook gebruik de afgelopen weken steeds minder en minder is geworden. Daar is een goede verklaring voor. Zoals ik hierboven al zei kan ik altijd mijn hart luchten op Twitter. Op Facebook gaat het wat minder in verband met ouders, familie en vage kennissen in mijn vriendenlijst. Ook hier hebben we het over gehad in college. Het is een soort van boundary crossing. Ouders op Facebook, mix van privé en werk. Volgens Goffman bestaan er een front stage en een back stage. In de eerste genoemde proberen we een geïdealiseerde versie van onszelf neer te zetten. Terwijl in het laatste geval zijn we wie we echt zijn, de authentieke versie (Hogan, 2010). Ik denk dat ik qua zelfpresentatie op Twitter zowel mijn frontstage als mijn backstage laat zien. Op Facebook krijgen de mensen alleen de frontstage te zien. Ik ben me er goed van bewust dat mijn backstage niet meteen ook een private space is, zoals Hogan (2010) ook aanduidt. Ik weet goed dat mensen dan kunnen ‘’meegenieten’’ van mijn leven achter de schermen. Natuurlijk ben ik mij bewust van de functie op Facebook waarmee je berichten af kunt schermen voor sommige personen, maar het is me allemaal iets teveel werk. Daarnaast waardeer ik de ‘’nieuwe’’ Facebook ook niet zo.

Dan nog even wat over de overige sites waarvoor ik een account aan moest maken. Ten eerste hebben we daar Delicious. De site voor de bookmarks. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zes weken geleden een account heb aangemaakt en er daarna niet meer naar heb gekeken. De reden? Volgens mij heb ik het niet nodig. Misschien is het wel super handig hoor, maar ik heb gewoon geen behoefte aan nog meer sites. Hetzelfde geldt voor Google+. In mijn beleving wel een leuke uitvinding, maar voegt niets toe aan wat ik al heb op Facebook en Twitter. Misschien krijg ik van al deze sites wel een beetje over communication zoals van Dijk (2006) zo mooi zegt in zijn boek. Eerst was dit alleen het geval bij bijvoorbeeld teveel Tv-zenders. Mensen weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten kijken omdat er een overload is aan zenders. Dit tafereel doet zich nu ook voor bij sociale media. Er zijn zelfs sociale netwerk sites voor honden en katten (Boyd & Ellison, 2007). Wat ik wel erg leuk vond om te doen de afgelopen zes weken en zeker ook nog wel zal blijven toen in de toekomst was het schrijven van blogs. Het is een manier om je mening te geven, maar ook de mening van andere te lezen.

Het leuke aan sociale media is dat je nooit weet wat het je gaat brengen. Ik zei net zelf dat ik wellicht geen behoefte meer heb aan nieuwe sociale media. Ik herinner mij echter dat ik een aantal jaar geleden nog geen Facebook kende, maar redelijk verslaafd was aan mijn Hyves. Ook van Twitter moest ik niets weten toen al mijn vrienden al vrolijk tweetjes aan het uitgooien waren. Zo zie je maar, aan bovenstaande, dat de wereld van sociale media snel kan veranderen. Of veranderen de personen gewoon snel hun sociale media voorkeuren? Tijd zal het leren…

 

Advertisements


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s